پروردگارا:

به من آرامش ده تا بپذيرم آنچه را كه نمی توانم تغيير دهم!

دليری ده ، تا تغيير دهم آنچه را كه می توانم تغيير دهم!

بينش ده ، تا تفاوت اين دو را بدانم!

مرا فهم ده ،تا متوقع نباشم دنيا و مردم آن مطابق ميل من رفتار كنند

                                                               جبران خلیل جبران

1- رزق خدا را نخور

خداوندا در اين شب هاي قدر، منزلتي بما عطا كن تا توفيق استجابت دعا
و آمرزش گناهان از ما دريغ نگردد.

بی تردید، دانستن، فهمیدن، ایمان آوردن، چشم جان گشودن
و دل به اين شبها سپردن، خود از همان توفيقات است                                           

                                                   دعایمان کنین که محتاجیم به دعاهاتون

خدایا! هرکه مست از شراب چشم تو نیست، زنده به چیست؟

خدایا! ما بنده توئیم و بنده را جز اطاعت نشاید.به ما الفبای بندگی بیاموز.

خدایا! بی نگاه لطف تو،هیچ کار به سامان نمی رسد.نگاهت را از مادریغ نکن.

خدایا! عنانمان را از دست نفسمان بستان و یاد خودت را چنان

در دلمان بنشان که تو از چشممان ببینی و از گوشمان بشنوی و از زبانمان بگویی.

خدایا! نگاهمان را از غیر خودت بگردان و ما را نگران خودت بگردان.

خدایا! به ما آداب عاشقی بیاموز و اصول عشقبازی و راه و رسم کرشمه شناسی.

خدایا! چشم دیدن جلوه های جمالت را به کوردلان زیبایی نشناس عنایت کن.

ای خدای مهربان ، مرا میبینی کاش منم ترا ببینم

                    سحری با نظر لطف تو بیدار شوم

                 کاش منت بگذاری به سرم مهدی جان

                   تا که هم سفره تو لحظه افطار شویم   

التماس دعا

با دلی سیاه

مقصدم کجاست؟

مسجدی زنور

خانه خدا   (لبیک اللهم لبیک)

کوله بارم رابستم!شاید این فرصت آخر باشد که به مقصد برسم و

                          بشناسم خدا را بفهم که یک عمر چقدر غافل بوده ام

                                 عشق، یعنی عشق یعنی انتظار

در فراق تک سواری، بی قرار

                                                       عشق یعنی، واهمه، بی واهمه

                      خادم المهدی شدن بی خاتمه

    به لبهایم آموختم نگوید مگر ذکری که تو را تمنا کند و به چشمانم آموختم که سیمایت را دوست بدارند تا همیشه عاشق بمانند...

    کاش از این کلمات عقیم، احساسی نو متولد می شد تا همه احساسهای پاک را فدای قدوم تو کند. تا فرشتگان و قدیسها، عرشیان و فرشیان، انس و جن همه و همه در مقابل نامت سجده کنند...

    پس نام تو را بلندتر از همیشه بر زبان می آورم. جامه تنم را در چشمه معرفت تو می شویم.به نوشته هایم عطر دل انگیز وجودت را هدیه می دهم. باشد که جهان آکنده شود از عطر نفس یوسف زهرا...

    چشم به کدامین افق بدوزم؟ سر کدام جاده انتظارت را بکشم؟ خورشید که طلوع کند بوی تو در شهر می پیچد و عاشقانت مست خواهند شد بی گمان...

    آری مهدی جان! بوی تو دارد این روزهای غریب، این روزهای انتظار، این اشکهای ریخته شده در فراق، این ناله ها و ضجه ها و این عطشی که در جان خستگان توست و روا نمی گردد مگر با شوق دیدارت...

                                                      یا مهدی یادمون کن به خاطرزهرایت و نرگست

بارالها! سه خصلت است که مرا از اینکه چیزی از ‌تو طلب کنم باز می‌دارد و یک خصلت است که در آن مرا تنها به خواسته‌ام وادار می‌کند.
آنچه باز می‌دارد یکی فرمانی است که به من داده‌ای و در انجام آن من کندی به خرج داده‌ام و دیگر آنکه از چیزی مرا بازداشته‌ای ولی من در انجام آن شتافتم و سه دیگر نعمتی است که بر من ارزانی داشته‌ای و در شکرانه آن کوتاهی ‌کرده‌ام.

و اما خصلتی که مرا برمی‌انگیزد تا از تو مسئلت کنم همانا تفضل توست به هر کس که روی به درگاه تو می‌آورد و با خوش‌بینی روی به سوی تو می‌کند، چرا که هر احسان از جانب تو از روی تفضل است و هر نعمت که دهی بی‌سابقه است.

 اینک این منم، بارالها، که بر در خانه عزت تو، چون منقادی ذلیل در‌ایستاده‌ام و شرمنده چون بینوایی عیال‌وار به سؤال پرداخته‌ام و اقرار می‌کنم که در هنگام احسان تو، جز به خودداری از عصیان تو کاری نکرده‌ام و در جمیع احوال خبر راه امتنان نپیموده‌ام.

 پس آیا خدایا همین اقرارم به زشت کرداریم به نزد تو، مرا سود می‌دهد؟ و آیا اعتراضم به زشت‌کرداریم مرا از عذاب رهایی‌بخش است؟ یا در همین‌جا که ایستاده‌ام خشم خود بر من گماشته‌ای یا در همین دم که تو را می‌خوانم غضب خود را ملازم من گردانیده‌ای؟!

             به خاطر خدا این جامانده  رادعا کنید!

 خدایا چه بگویم که دلم هوای تو کرده

خدایا دلم هوای تو کرده بگو چه کنم ؟

بنده ای که خدایش را نشناخته بگو چه  کند؟

 ایه من عرف نفسه فقد عرف ربه را تکرارکردم اما نفهمیدم یعنی چه بگم؟

و انفع المعارف فی نفسه را تمرین نکردم

آن شب، همه چشم به راه علی بودند. 

فرشتگان خدا برای غبارروبی کعبه از یکدیگر سبقت می‌گرفتند.
شاد بودند که وعده خدا درباره تولد همای رحمت، آن شب محقق می‌شود.
فاطمه دختر اسد، آرام، اما با گام‌هایی استوار، خانه ابوطالب را به سوی خانه خدا ترک می‌گفت.
او می‌دانست زادگاه کودکی که به همراه دارد، نه در خاک که در افلاک است‌ اما نمی‌دانست چه خواهد شد. اضطراب همه وجودش را در بر گرفته بود.
هرچه به خانه خدا نزدیک‌تر می‌شد، تپش قلبش فزونی می‌گرفت.
خدایا! تنها چه کنم؟ مبادا فرزندم.‌.‌.
                                                            یا علی به خاطر زهرایت دستمان رو بگیر